Ne Olmuştu Bize?

 Ne olmuştu bize? Aynı dünyanın belli bir sürecinde aynı mekan ve aynı zamanda bir anda denk gelmiştik. İnsan, hayatın akışında öyle bir savrulur buluyor ki kendini bu süre içinde düşünme yetisini çoğu zaman yitirdiğinin farkına geç varıyor. Bellek yitimi cebri muvafakat taşıyor. Bu biraz insanın yaradılışından gelen genetik ve evrensel geçişten olsa gerek. Geç demişken de neye kime göre geç bu biraz çoğu şeyin tartışmaya açık olduğu kadar tartışmaya açık. Ne olmuştu bize? Bu soruyu kaç kişi için kaç kişinin gözünün içine bakmak ya da ardından söyler olduk. Düşündük mü veyahut ya da karşı taraf düşündüğümüz kadar düşünür oldu mu? Daha satırlarıma yeni adım atarken bir ton soru öbeğinin ortasındayım. Tek başıma olduğumu sanıyorum ve bir gün bu soruları kendi kendine sorup orada sadece kendisinin olduğunu sanan biriyle karşılaşmayı umuyorum. Tanıdık tanımadık fark etmeksizin ne oldu bize diye sormanın karşılığı olarak o boş duvardan aynı ses yankısının bana çarpmamasını umuyorum. Bir ten bir ses bir sıcaklık ihtiyacı içerisinde olup da bunu itiraf etmeye korkar buluyorum kendimi. Sahi söylesene bize ne oldu, ne ara bu kadar korkar olduk sevmek gibi temel bir ihtiyacın karşılanmasından. Umut... Eskiden yazdıklarımda, eski kafa yapımda daima olması zaruri bir şey gibi görürdüm. Makineleşmek kötüydü, ne olursa olsa bir şeylere tutunmak gerekliydi. Umut etmezse insan ölmeden ölürdü de öldüğünün farkına varamazdı. Lakin, inandıklarımın da zaman içerinde yoğrulup farklı formlara evrildiğini fark etmem biraz sancılı olarak sürekli inkar mekanizması geliştirmeme yol açtı. Ben bu değildim ve olacağım kişi korkutucuydu. Konfor alanı mı dersiniz, stockholm sendromu mu bilmiyorum ama bir dönem hissedemediğim için saatlerce kendimi ağlamaya zorladığımı göz pınarlarımdan yaş dahi akmayınca paniklediğimi hatırlıyorum. Sürekli umutlanmam gerektiğini kendime öyle inandırmışım ki beni zehirleyen insanlardan kopamaz hale geldim. Sevgi önemliydi, fedakarlık sevmenin doğal sonucuydu ve her şeyin karşılığı olması gerekmezdi o zamanlar. Bize ne oldu biliyor musun? Ben sıfırı tüketene dek eski ben olmaya devam ettim. O hissizlik evresinden çok kısa bir süre sonra hislenmem afaki boyutlara ulaştı. Ve ben... İki uç evrede sıfırı tükettim.  Ne oldu bize biliyor musun, kabullenme ve yola devam etmeyi öğrettin bana. Vedaların kötü ve dayanılmaz ağırlığının diğer yüzünün hafifletici bir etkisi olacağını gösterdin. Bakış açımı genişlettin. Ne oldu bize diye diye geri dön diyemem artık, seni sevmenin zamanının belli bir evrede kaldığını kabullendim. Sana ve sevdiğim birçok şeye veda etmenin hayrıma olduğunu gördüm ve yeni ben umudun da fazlası öldürür, zehirle ilacın arasındaki fark dozudur aforizmasını anlamamı sağladı. Elveda sevgilim dediğim o evreyi geçtim uzun denemeyecek bir zaman önce. Biz değiştik, birbirimizdeki yerimiz değişti ve hatta yersizliğe evrildi. Ne olmuştu bize? Olan şey birbirimizin hayatında filmdeki sahne olarak yer edindik, arşiv unutmayacak. Ama ne olmuştu bize? Bunu da kimse sorgulamayacak bundan böyle

Olduğumuz yerde kaldı o hikaye... 






Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Puzzle Meselesi

 Uzun zaman yazmayınca - ki bendeki uzun kavramı zaman kavramıyla harmanlandığında mesele yazmak olunca oldukça kısa bir dilime tekabül ediyor- zar zor oluşturduğum dengemin kayışı kopma raddesine geliyor. Eskisi kadar tehlikede ve tetikte hissedip boğulmuyorum ama bir takım hatırlatıcılarım hala kafamın tüm loplarında aktif. Kafamda herkesin kafasında olduğu gibi bir hayal evreni var. Bir insanla tamamlanmak istiyorum. Hayatımda kalmayı başarmış insanlar yapbozumun doğru parçaları; kopup gidenler de yedek parçalar bile değil tamamiyle başka birinin hayat hikayesinin yapbozunun parçaları ya da hiçbir yere ait olmayan yanlış basılmış hiçbir yere uymayanlardan. Hayal evrenimdeki parçalar eksik kalınca yanlış parçayı sürekli oturtmaya çalıştım, daha çok çabalarsam olur; belki benim yapbozumun farklı bir karesine aittir diye kendime inat yorulmalarım oldu. Ve küçüklüğümden beri inandığım ve kuvvetli detaycı hafızama tezat olacak şekilde nerden inandırıldığımı hatırlamadığım o yalancı m...
Devamı

Yaş Alıyorum

Resim
 Yine kocaman bir seneyi devirdin, neler oldu? İyi misin? Bu birkaç kelime parçasından ibaret soruyu zamanında birilerinden belki de sadece birinden duymayı ne umut eder olmuştum. İyi miydim? Devam edebiliyor muydum? En insani, en doğal ihtiyaçlarımız vardı bu hayat döngüsünde ve bunların karşılanması zaruri olmakla birlikte külfet ya da ağır bir yük olacak olgular değil idi. Geçmiş zaman kipleri kullanmaya ne de çok alıştım ve kabullendim şimdiki gibi. Geçen devrim görse şu anki halimi şaşkınlıktan ağzı bin kere açık kalmıştı. Araya yine konudan kopuk duran ama inanılmaz ölçüde bağımlı kelimeler yerleştirdikten sonra paragrafın akışını bozmadan devam edelim, görünürde. Ne diyorduk? Ha tamam birkaç üst satıra gidip ufak bir Z raporu çektikten sonra kendime diyebilirim ki bu olay bir yük değildi ve ne yazıktır ki geçmiş zamanda belli ki bir mazi olarak kaldı. Artık sevmek, merak edilmek, temas etmek, özlemek dahi bu geçmiş zamanda kalmış birilerimizin karşısında yer alan ötekiler iç...
Devamı

Ya Bir Sızı Var Zamansız Gelip Giden Belki De Gitmeyen

Resim
 Erteleme hastalığı tabiatımızda var, her daim bir şeyleri ertelemeye ne eğilimliyiz. Yükümlülükleri zaman çizelgemizde geniş bir alan varsa en sona fırlatıyoruz. ''Nasıl olsa hallederim.''miş.  Çocukluğumuzdan beri böyle değil mi? Sınavlarımıza da hep son gün çalışmaz mıydık? Hayat öyle bir labirent ki çıkmak için koşuşturuken bunun için hırslanırken aslında çıkışın ölmek bahsiyle tam önümüze açılan kapıyla gün yüzüne çıktığıyla yüzleşiyoruz ve bu noktadan sonra o labirentte kaybolma lüksümüz yok. İnsan denen acz yaratık artık dersleri, sorumlulukları, hobileri, ruh besleyici olguları ertelemekle kalmıyor; insan insanı erteliyor artık. Sonra ne mi oluyor? Hayaller, düşler, uykular, hipnotik etkiler... Sarılmak istemek kafamızın içinde yaşanan bir sara nöbeti halini almaya başlıyor. Ertelendiğin kadar hayal dünyası gerçeğini ele geçirmeye başlıyor. Kalp yorgunluğu başlıyor sonra. Ne de olsa beş parmağın beşi bir olmadığı gibi insanın da insana ayrıksı yönlerinin listesi...
Devamı