VADE...

 Eşyaların, evlerin, duvarların, gıdaların miadı vardır. Bazılarının belirteç olarak üzerinde ''son kullanma tarihi'' adı altında beliriverir bu miad. Bazen de gözle görülür şekilde solmaya başlar renkler, delikler, yırtıklar yamalanamaz surete bürünür. Küf kokusu nükseder yuva denilen konumun damarlarına. Katlanılamaz olur. Ben ölüyorum, değiştir ve unut beni diye çemkirir yüzümüze.

 Beden de çürüyüverir yavaş yavaş. İlk bebek kokumuz silinir yavaş yavaş, tenimiz eskir, kartlaşır, mumyalaşır. Kapatıcılarımız ince çizgilere dolar, ağladığımızda alnımızdaki çizgiler derinleşir. Güldüğümüzde kaz ayaklarımız. Dudak kenarında gamze sanılan çizgiler oluşuverir. Eski bir fotoğrafmışçasına eskiriz. Sararırız, dokundukça tiftikleniriz.

 Sigara dumanına sarmalanırız. Bazen rızai, çoğu zaman mecburi. Eskisi kadar iyi nefes de alamayız, nefesimiz de ihtiyarlar. Öksürük olarak kanla bütünleşir, ölümü çiviler sinsi bir verem veya vebaymışçasına hücrelere. Kalp.. ah yok mu o kalp? Acıdan kaçmak ya da acıya koşmak için ilk feda edilen organ. Zaten uzmanlar da söylüyor aman dikkat!!! Çok üzülür, kırılırsanız, sübhanallah damarlara zarar verirsiniz, krize benzer olgular gözlemlersiniz. Korkmayın kalp krizi denmiyor buna, bizzat kalbi kırık olanlardan nam salmış kendileri.

 Reflekslerin de vadesi vardır, bir noktadan sonra el kol tutmaz olur. Çocuklukta fütursuzca yaralanan dizler, sızım sızım sızlar vaziyete bürünür. Yaşlılık derler, kemik erimesi derler de heyecan, tutku, arzu, sevinç, kalp erimesi demeye dilleri varmaz.

 Hisler de ölür ve katili çoğu zaman en güvenip en bağlılık duyduklarımız olur. Bir deney okumuştum, acıyı kademe kademe artırdıkça acı da yok olur, tepkiler süregelemez. Acı bile ölür, kendi kendinin canlı bombası oluverir, ardında yangın yeri ile kendini de kendi elleriyle gömer.

 İnsanların da vadesi vardır. Tıpkı borçlar gibi. Vade dolduktan sonra insan ayıplı olur. Tam vade zamanı ödenmezse bu borç, çıkarılmazsa hayat denen askıdaki uyuşturulmuş süreçten faniler, bedeli ağır olur. Biriken her borç ıstırap olur. Miadı dolan her şey zehir etkisi yaratır. Unutmak ve unutulmak mecburi müesseselerdir....





Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Puzzle Meselesi

 Uzun zaman yazmayınca - ki bendeki uzun kavramı zaman kavramıyla harmanlandığında mesele yazmak olunca oldukça kısa bir dilime tekabül ediyor- zar zor oluşturduğum dengemin kayışı kopma raddesine geliyor. Eskisi kadar tehlikede ve tetikte hissedip boğulmuyorum ama bir takım hatırlatıcılarım hala kafamın tüm loplarında aktif. Kafamda herkesin kafasında olduğu gibi bir hayal evreni var. Bir insanla tamamlanmak istiyorum. Hayatımda kalmayı başarmış insanlar yapbozumun doğru parçaları; kopup gidenler de yedek parçalar bile değil tamamiyle başka birinin hayat hikayesinin yapbozunun parçaları ya da hiçbir yere ait olmayan yanlış basılmış hiçbir yere uymayanlardan. Hayal evrenimdeki parçalar eksik kalınca yanlış parçayı sürekli oturtmaya çalıştım, daha çok çabalarsam olur; belki benim yapbozumun farklı bir karesine aittir diye kendime inat yorulmalarım oldu. Ve küçüklüğümden beri inandığım ve kuvvetli detaycı hafızama tezat olacak şekilde nerden inandırıldığımı hatırlamadığım o yalancı m...
Devamı

Yaş Alıyorum

Resim
 Yine kocaman bir seneyi devirdin, neler oldu? İyi misin? Bu birkaç kelime parçasından ibaret soruyu zamanında birilerinden belki de sadece birinden duymayı ne umut eder olmuştum. İyi miydim? Devam edebiliyor muydum? En insani, en doğal ihtiyaçlarımız vardı bu hayat döngüsünde ve bunların karşılanması zaruri olmakla birlikte külfet ya da ağır bir yük olacak olgular değil idi. Geçmiş zaman kipleri kullanmaya ne de çok alıştım ve kabullendim şimdiki gibi. Geçen devrim görse şu anki halimi şaşkınlıktan ağzı bin kere açık kalmıştı. Araya yine konudan kopuk duran ama inanılmaz ölçüde bağımlı kelimeler yerleştirdikten sonra paragrafın akışını bozmadan devam edelim, görünürde. Ne diyorduk? Ha tamam birkaç üst satıra gidip ufak bir Z raporu çektikten sonra kendime diyebilirim ki bu olay bir yük değildi ve ne yazıktır ki geçmiş zamanda belli ki bir mazi olarak kaldı. Artık sevmek, merak edilmek, temas etmek, özlemek dahi bu geçmiş zamanda kalmış birilerimizin karşısında yer alan ötekiler iç...
Devamı

Ya Bir Sızı Var Zamansız Gelip Giden Belki De Gitmeyen

Resim
 Erteleme hastalığı tabiatımızda var, her daim bir şeyleri ertelemeye ne eğilimliyiz. Yükümlülükleri zaman çizelgemizde geniş bir alan varsa en sona fırlatıyoruz. ''Nasıl olsa hallederim.''miş.  Çocukluğumuzdan beri böyle değil mi? Sınavlarımıza da hep son gün çalışmaz mıydık? Hayat öyle bir labirent ki çıkmak için koşuşturuken bunun için hırslanırken aslında çıkışın ölmek bahsiyle tam önümüze açılan kapıyla gün yüzüne çıktığıyla yüzleşiyoruz ve bu noktadan sonra o labirentte kaybolma lüksümüz yok. İnsan denen acz yaratık artık dersleri, sorumlulukları, hobileri, ruh besleyici olguları ertelemekle kalmıyor; insan insanı erteliyor artık. Sonra ne mi oluyor? Hayaller, düşler, uykular, hipnotik etkiler... Sarılmak istemek kafamızın içinde yaşanan bir sara nöbeti halini almaya başlıyor. Ertelendiğin kadar hayal dünyası gerçeğini ele geçirmeye başlıyor. Kalp yorgunluğu başlıyor sonra. Ne de olsa beş parmağın beşi bir olmadığı gibi insanın da insana ayrıksı yönlerinin listesi...
Devamı